Dochter over tekortschietende zorg aan haar moeder in verpleeghuis

Publicatie boek 'Alleen de werkelijkheid is erger' online.

HOME | Boekpublicatie: 'Alleen de werkelijkheid is erger'| Boekpublicatie: 'VerpleeghuisErvaringen'| Op onderwerp| Contact |
Zoeken | Nieuw(s) | Cliëntenrecht en -klacht | Links | Links Media | Boeken | Tips Familie/Vrienden | Woordenlijst|
boek 'Alleen de werkelijkheid is erger'

Alleen de werkelijkheid is erger
BESTELFORMULIER BOEK
ISBN 978-90-812782-4-9 (2010)
Formaat boek: A5 (15x21 cm), 180 p
Prijs: € 10,95
(excl verzendkosten (€ 2,20))


Op 14 mei staat (op p 27), in dagblad Trouw: ' De klachten-commissie is een farce'
Op 25 augustus staat in AD/ Haagsche Courant: in de rubriek 'Even vragen aan' : ' Liever dood dan in een verpleeghuis'
Reactie van een lezer: ' We heb-ben exact dezelfde ervaringen'
In de boekenetalage van Schrij-verspunt staat een recensie van mijn boek (5 sterren!)
Op Patientervaringsverhalen: NIEUWE UITGAVEN
Diverse Openbare bibliotheken nemen het boek op met deze beschrijving 
Op 5 september 2010 in Delft op Zondag: Gonny van Werkhoven schrijft boosheid en verdriet van zich af in 'Alleen de werkelijkheid is erger'
Op 20 maart 2011 in Delft op Zondag: Gonny van Werkhoven publiceert boek over tekortschietende zorg op website
DEMIO (VKblog) geciteerd in Volkskrant:
Jaar zonder pijn (Volkskrant, 6 januari 2007)
Vader was vergeetachtig, niet dement (Volkskrant, 13 januari 2007)
Blauwe plekken en ruzies
(Volkskrant, 23 februari 2008)

Publicatie boek 'Alleen de werkelijkheid is erger' - op deze website

Een jaar geleden verscheen mijn boek 'Alleen de werkelijkheid is erger (Een dochter over de laatste jaren van haar moeder in een verpleeghuis)'. Het is een verhaal van tekortschietende zorg, non-communicatie en ontkenning maar bovenal een verhaal van machteloosheid.

De aandacht van de media voor de slechte zorg in verpleeghuizen neemt af. Ook in 2011 hoor ik nog steeds verhalen over zorgplannen die niet uitgevoerd worden en over contactpersonen die, ondanks een machtiging, dossiers niet mogen inzien. Families wordt de toegang tot een verpleeghuis ontzegd. Mensen dienen geen klachten in omdat ze bang zijn voor sancties of omdat ze niet meer geloven in lange procedures.
Niet de falende zorg, maar de klager lijkt het grote probleem in veel verpleeghuizen.

Het cliëntenrecht is op papier goed geregeld, maar voor allerlei uitleg vatbaar. Nieuwe wetgeving is in de maak, maar lijkt in het nadeel van cliënten te gaan werken.
Geef mensen het recht om 'eenmaal per dag te douchen' en 'naar buiten te gaan', en ze zullen daar maximaal gebruik van (gaan) maken. De zorg voor mijn moeder had, door deze rechten, waarschijnlijk nog verder verslechterd.

Omdat ik de slechte verpleeghuiszorg onder de aandacht wil brengen, heb ik besloten mijn boek op deze website te publiceren.

START HIER MET LEZEN

Wat eraan vooraf ging

Mijn moeder belandt in 2004, als gevolg van een CVA waarbij ze linkszijdig verlamd raakt, in een verpleeghuis. De zorg die ze krijgt is onvoldoende.
Als contactpersoon probeer ik, samen met mijn familie, de zorg te verbeteren. Er is geen tijd om mijn moeder 's nachts op de po te helpen. Broeiende en natte luiers gaan jeuken en geven huiduitslag. Ze heeft vaak een niet werkende bel om haar hals, of geen bel binnen handbereik. Aanhoudende pogingen tot overleg hebben weinig effect. De verpleeghuisarts wil het advies van de dermatoloog niet opvolgen en verandert bovendien de medicatie. De jeuk, slapeloosheid en somberheid waar mijn moeder eerder last van had, keren terug.

Na onze afgewezen klachten in 2005, wil ik mijn hart luchten over de gang van zaken in het verpleeghuis. Ik start een blog bij de Volkskrant. Omdat er op onze klachten sancties volgen voor mijn moeder, voel ik me genoodzaakt onder pseudoniem te schrijven. Ik noem mezelf DEMIO (Dochter En Mantelzorger In Opstand).

Later wordt mijn moeder in het ziekenhuis is opgenomen. Door een combinatie van pijnstillers, te weinig eten en drinken, een urineweginfectie en antibiotica heeft ze te dun bloed gekregen. Er ontstaat een interne bloeding. Als ze daarbovenop nog twee beroertes krijgt, zet het ziekenhuis de behandeling stop.

Na het overlijden van mijn moeder dien ik (weer) een klacht in tegen het verpleeghuis. Daarna ga ik in hoger beroep, dat deels gegrond wordt verklaard.

In 2008 bundel ik mijn weblogs in het boek 'VerpleeghuisErvaringen. Ervaringen in/met het verpleeghuis van mijn moeder'. Het verschijnt onder mijn weblognaam Demio. (lees hier)

Na een zeer negatieve reactie van een ex-medewerker van het verpleeghuis, besluit ik alles op te schrijven. Ik vraag de dossiers op en probeer te begrijpen wat er mis gegaan is. In de dossiers staan zaken die niet kloppen of ze worden eenzijdig beschreven.

Het boek 'Alleen de werkelijkheid is erger' is een verhaal over tekortschietende zorg, non-communicatie en ontkenning maar bovenal een verhaal van machteloosheid.

De naam van het verpleeghuis en alle genoemde personen zijn gefingeerd. Het verhaal berust helaas op 'de werkelijkheid'.


 

PS. Natuurlijk mag u een link naar deze website aan iedereen doorsturen, maar u mag, net als bij het gedrukte boek, niets verveelvoudigen en/of openbaar maken door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van mij (de auteur).

© copyright: DEMIO - Gonny van Werkhoven